Drodzy Pielgrzymi,

Zebrani u stóp tronu naszej Matki i Królowej, Wielka Rodzino Żywego Rózańca, dziękujemy miłosiernemu Bogu za nadzwyczajny dar modlitwy różańcowej.

Ta modlitwa nie ma sobie równych. Jej treścią jest recytacja dwóch modlitw pochodzących z nieba.

Modlitwy Pańskiej nauczył nas sam Zbawiciel, jako modelu i wzorca modlitwy Jego uczniów. Powiedział: „Wy zatem tak się módlcie” i podyktował im modlitwę Ojcze nasz.

Ta krótka modlitwa zawiera wszystko. Towarzyszy dziesięciorgu przykazaniom, dzisięciorgu słowom życia, czyli Dekalogowi. Pierwsza jej część odnosi się do pierwszej tablicy Dekalogu, do przykazań dotyczących samego Boga: „Ojcze nasz, który jesteś w niebie, przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako
w niebie, tak i na ziemi”.

Część druga to modlitwa dotycząca ludzi. Towarzyszy drugiej tablicy Dekalogu, czyli przykazaniom postępowania wobec siebie i wobec bliźnich. Jest to zatem modlitwa pielgrzymów w ich drodze do Ojczyzny Niebieskiej.

Odmawianie dziesiątka Różańca to też powtarzanie słów płynących z nieba. Wypowiedział je Archanioł Gabriel do Maryi z Nazaretu: „Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą…”.

Maryja żyła na tej ziemi, żyła jak my, z jednym wyjątkiem: nie znała i nie popełniła żadnego grzechu. Teraz słowami Archanioła zwracamy się do Niej jako do Królowej nie tylko ziemi, ale i nieba! I dołączamy tak naglącą prośbę: „Módl sie za nami grzesznymi, teraz i w godzinę śmierci naszej”!

Modlitwa różańcowa jest ciągiem tajemnic, ułożonych według logiki serca: radość, cierpienie, chwała i Boże światło. Tymi tajemnicami żył Jezus Chrystus
i tymi tajemnicami żyła Jego Matka, Maryja. Stąd też pochodzi kult Najświętszego Serca Jezusa i Niepokalanego najczystszego Serca Maryi. Te wrażliwe Serca wyrażają ludzką naturę Jezusa i nieskalaną, ludzką naturę Dziewicy i Matki. Tak ważne jest wezwanie: „Jezu cichy i pokornego serca, uczyń serca nasze według serca Twego”!

Każdy człowiek doświadcza w życiu osobistym, rodzinnym i społecznym tych samych „stanów duszy”, które rozważamy w tajemnicach różańcowych. Często są to prawdziwe tajemnice skrywane w sercu i zakryte dla otoczenia. Ale przed Bogiem nic nie jest zakryte! „Wszystko odkryte i odsłonięte jest przed Jego oczami” (Hbr 4, 13) – czytamy w Liście do Hebrajczyków.

Bracia i Siostry, nie bójmy sie otwierać serca przed Bogiem: On nas uleczy i On nas pocieszy! Różaniec musi być być zanurzony w życiu, a życie w Różańcu!
W innym przypadku staje się monotonną i bezduszną praktyką, jeśli nie wielomówstwem – jak w przypadku pogan. A przed tym ostrzegał nas Jezus… Módlcie się umysłem i sercem w świątyni waszego ciała i w świątyni Bożej. Matko Boża Różańcowa, módl się z nami!

Zapewniam o modlitwie w Medjugorie, gdzie codziennie odmawiamy wszystkie tajemnice. Polecam Was Jezusowi i Maryi.

abp Henryk Hoser sac

Kategorie: Pielgrzymki