W oparciu o Statut Żywego Różańca można wyróżnić trzy szczególne zadania członków tej wspólnoty. Pierwsza to wypełnianie osobistych zobowiązań, druga to umacnianie więzów z braćmi i siostrami, a trzecia to zaangażowanie apostolskie.

Modlitwa indywidualna

Członek Żywego Różańca odmawia przez cały miesiąc wskazaną mu dziesiątkę różańca. Taki sposób odmawiania modlitwy różańcowej jest cechą charakterystyczną tej wspólnoty. Wyróżniona jest w niej medytacja. Choć w każdej formie modlitwy różańcowej chrześcijanin zaproszony jest do rozważania zbawczych wydarzeń z życia Jezusa i Maryi, to jednak tylko członkowie Żywego Różańca zatrzymują się przy jednej tajemnicy przez cały miesiąc. Taki dłuższy pobyt w „jednym miejscu” daje szczególne możliwości głębszego poznania i przeżycia rozważanego misterium. Jest to jedyne w swoim rodzaju dłuższe „przebywanie” przy Jezusie i Maryi. Pozwala ono na większe zbliżenie, doświadczenie obecności, przeniknięcie zwyczajnego życia obecnością Pana.

Miesięczna medytacja jednej tajemnicy jest skarbem, którym cieszą się członkowie Żywego Różańca. Odmawiają oni różaniec bez pośpiechu. Na przeżycie dwudziestu tajemnic potrzebują prawie dwa lata. Wbrew pozorom nie jest to zbyt długo, gdyż ta modlitwa towarzyszy im przez całe życie. Po dwóch latach przychodzą następne dwa, a potem kolejne. Dla nich modlitwa i medytacja różańcowa to nie epizod kilkumiesięczny, lecz droga przez życie z Jezusem i Maryją. Za każdym razem, gdy powracają do wyznaczonych tajemnic,wchodzą coraz głębiej w misterium życia Jezusa i Maryi. Mogą też korzystać z opracowań, które zawierają trzydzieści medytacji nad jedną tajemnicą, np. „Różańcowego szlaku”.

Mogłoby się wydawać, że odmówienie w ciągu dnia jednej dziesiątki różańca, to niewiele. Jednak w tym „niewiele” od strony ilości „Zdrowaś Maryjo”, ukryte jest zaproszenie do tego, aby „wiele” uwagi poświęcić każdemu szczegółowi odmawianej dziesiątki różańca oraz rzeczywistej medytacji nad tajemnicą zbawienia. Można się tu odwołać do wezwania Matki Bożej z Fatimy, która prosiła o 15 minut medytacji. Jej prośba dotyczy pierwszej soboty, ale członkowie Żywego Różańca mogą odnieść słowa Maryi do swojej codziennej modlitwy. Maryja zaprasza bowiem do tego, co sama przeżywa, do rozważania w sercu wszystkiego, co dotyczy Jezusa. Ona uczy patrzeć na Jezusa, słuchać Jego słów, rozważać Jego czyny, oddawać Mu swoje życie. Kto chce bez pośpiechu przeżyć każdy szczegół dziesiątki różańca, a także odpowiednio zaangażować się w rozważanie tajemnicy, ten potrzebuje około 15 minut na to piękne spotkanie z Maryją i Jezusem. Taki sposób przeżywania dziesiątki różańca przyczynia się również do większego skupienia na modlitwie porannej i wieczornej, na Eucharystii i w innych modlitwach. Niektórzy często adorują Najświętszy Sakrament, celebrują Liturgię Godzin, odmawiają koronkę do Miłosierdzia Bożego, aniekiedy także cząstkę różańca lub nawet cały różaniec.Wśród tych różnorodnych spotkań modlitewnych największą regularność ma codzienna, 15-minutowa medytacja nad życiem Jezusa, przeżywana z Maryją. Dla tych, którzy tej modlitwy pilnują, przynosi ona błogosławione owoce.

Przynależność do wspólnoty

Członkowie Żywego Różańca tworzą jedyną w swoim rodzaju wspólnotę. Nie tylko odmawiają różaniec, ale są „żywym różańcem”. Każda z dwudziestu osób stanowi jego żywą cząstkę. Codziennie jednoczy się innymi w modlitwie. Duchowo podaje sobie ręce, aby poszczególnymi tajemnicami Chrystusa i Maryi, ogarnąć Ojca Świętego, Kościół i świat. Choć fizycznie są oddaleni, to jednak duchowo są zjednoczeni. Łączy ich coś więcej niż tylko zewnętrzna przynależność do tej samej róży. Jednoczy ich Matka Boża Różańcowa, która jest przy każdym z nich, gdy rozważa on i odmawia wyznaczoną tajemnicę. Ona go prowadzi do Jezusa i wyprasza mu Ducha Świętego. Ona też przyjmuje modlitwę od każdego członka róży i sprawia, że staje się ona wielkim, wspólnym uwielbieniem Boga i wypraszaniem potrzebnych łask dla ludzi.

Wspólnota ma również swoją strukturę. Szczegółowo jest ona opisana w statucie Żywego Różańca. Poszczególne róże mają swoich zelatorów, a zelatorzy wraz z członkami róż są pod opieką konkretnych duszpasterzy, ci zaś posługują pod kierunkiem biskupa, delegata Konferencji Episkopatu Polski. Ze strony członków wspólnoty ważne znaczenie ma duchowa jedność z pasterzami Kościoła. Bez niej są pozbawieni sakramentów i opieki duszpasterskiej. W powstawaniu nowych róż różańcowych można rozpoczynać od tworzenia tzw. płatków róży, czyli pięcioosobowych zespołów, skupionych wokół jednej cząstki różańca.

Członkowie Żywego Różańca gromadzą się co miesiąc na spotkaniu, które ma charakter formacyjny i organizacyjny. To czas wspólnej modlitwy i rozważania słowa Bożego, a także zmiany tajemnic różańcowych. Spotkania mogą się odbywać lub w ramach jednej róży, w mieszkaniu lub w kościele, gromadząc członków Żywych Róż z parafii. Znaczenie tych miesięcznych spotkań, a także różne ich formy zostały omówione w „Ceremoniale Żywego Różańca”.

Pomocą w wiernym trwaniu na modlitwie i gorliwym dążeniu do świętości są również spotkania członków Żywego Różańca w dekanatach lub rejonach, a także w diecezjach i pielgrzymach ogólnopolskich.

Zaangażowanie apostolskie

Zaangażowanie apostolskie jest istotną cechą każdego ochrzczonego i bierzmowanego chrześcijanina. Gdy włącza się on we wspólnotę, uczestniczy we wspólnotowej formie ewangelizacji.

Dla członków Żywego Różańca podstawową formą służby Kościołowi jest modlitwa. Wyrazem tej postawy jest także przyjęcie intencji Ojca Świętego jako głównej intencji modlitwy. Taka aktywność umacnia jedność człowieka z Ojcem Świętym w Jego trosce o Kościół. On codziennie taką modlitwę zanosi do Boga, a członkowie Żywego Różańca codziennie się z nim jednoczą. Ta jedność sprawia, że ich modlitwa nabiera szczególnej mocy. Jest bowiem nie tylko wspólną modlitwą z innymi członkami róży, lecz także z Ojcem Świętym, a przez niego z całym Kościołem. Papież wyznacza na każdy miesiąc w Apostolstwie Modlitwy konkretną intencję, ewangelizacyjną i powszechną, ale prosi także o modlitwę w innych intencjach, którymi on sam żyje. Ważna jest również modlitwa w jego intencji, o którą stale prosi.

Ojciec Święty Jan Paweł II pisze w liście o różańcu: „Odmawianie różańca zamyka się modlitwą w intencjach Papieża, by niejako skierować spojrzenie modlącego się na rozległy horyzont potrzeb Kościoła. I właśnie z myślą, by zachęcić do takiej eklezjalnej wizji różańca, Kościół wzbogacił go świętymi odpustami dla tych, którzy go odmawiają w należytej dyspozycji” (RVM 37).

Do tej podstawowej intencji, która umieszcza modlitwę członka wspólnoty w sercu Kościoła, często dołączamy inne intencje, wskazane przez biskupów, duszpasterzy parafialnych i naszych najbliższych, szczególnie naszych rodzin. Podejmując te różne intencje należy pamiętać o tej podstawowej, którą wskazuje Ojciec Święty.